بشنو ز من این نکته مزن نیش به شازند

یاری کنش ای خویش مزن نیش به شازند

شهری که به هر جا بنهی پا نظر پاک ببینی

دیری است چنین بوده بیندیش به شازند

ایمن چو بخواهی شدن از دست فلاکت

اینجا وطن توست برو پیش به شازند

کاه و گل هر لکه دیوار ترک خورده و بودار

یاد آور صد خاطره باشد ز پس و پیش به شازند

زان مصطبه* خاکی و آن تعزیه مسجد جامع

وان مردم همراه و صفا کیش به شازند

یادآور از آن کوچه ی باریک و مصفای پر از ریگ

وان حوضچه ی کوچک پر سبزه ی آبیش به شازند

کم غصه خود خور دمکی نیز به شازند

اندیشه بکن بیش به از پیش به شازند

تا هست تو را مانده ی آن چشمه ی پر جوش

بشتاب و بگیر از کف سا قیش به شازند

بینی اگر این خطه فریبا و بهشت است

دلدار بسی دارد و درویش به شازند

فرصت شمر از فاصله ها کم کن و کم کن

تا نیست شود شخص بد اندیش به شازند

گر خیره سری کرد یکی بی کس و کاری

از دست مشو چهره مکن ریش* به شازند

« پروا » نکنم زین همه گفتار پر از درد

مانده ست یکی شاعر بی خویش به شازند

 * مصطبه : سکو

 * ریش : زخم

شعرفوق از جمله اشعار چاپ نشده ی  آقای هرمز احمدی ( پروا ) است.  که به قول خود  شاعرنیازمند چکش کاری است زیرا اشعار اخیر ایشان عمدتا بالبداهه می باشند و  لابد محتاج ویرایش و تجدید نظر...

امیدوارم که خوشتون اومده باشه.

 عكسي از طبيعت بهار شازند

عكسي از چشمه بلاغ

عكسي ديدني از شكوفه هاي بهاري

شاگردی از استادش پرسید : عشق چست ؟

استاد در جواب گفت : به گندم زار برو و پربارترین خوشه را بیاور اما در هنگام عبور از گندمزار به یاد داشته باش كه نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچینی !

شاگرد به گندمزار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت. استاد پرسید : چه آوردی ؟ و شاگرد با تكان سر جواب داد : هیچ ! هر چه جلو میرفتم ، خوشه های پرپشت تر میدیدم و به امید پیدا كردن پرپشت ترین ، تا انتهای گندمزار رفتم.

استاد گفت : عشق یعنی همین!

شاگرد پرسید : پس ازدواج چیست ؟

استاد به سخن آمد كه : به جنگل برو و بلندترین درخت را بیاور اما به یاد داشته باش كه باز هم نمی توانی به عقب برگردی!

شاگرد رفت و پس از مدت كوتاهی با درختی برگشت . استاد پرسید كه شاگرد را چه شد و او در جواب گفت : به جنگل رفتم و اولین درخت بلندی را كه دیدم انتخاب كردم . ترسیدم كه اگر جلو بروم ، باز هم دست خالی برگردم.

استاد باز گفت : ازدواج هم یعنی همین.

و لحظه های عمر را دزدکی  خاک می کنند

نام تو را از دل من نام مرا از دل تو

در ذهن صاف خاطره آرام پاک می کنند

قبل از آنکه عقربه ها عمر مرا پایان دهد

حسرت یک نگاه تو مرا هلاک می کنند

                                                                                                                      علی کولیوند زاده