بوی باران بوی سبزه بوی خاک

شاخه های شسته باران خورده پاک

آسمان آبی و ابر سپید

برگهای سبز بید

عطر نرگس رقص باد

نغمه ی شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک میرسد اینک بهار

خوش به حال روزگار

خوش به حال چشمه ها و دشت ها

خوش به حال دانه ها و سبزه ها

خوش به حال غنچه های نیمه باز

خوش به حال دختر میخک که میخندد به ناز

خوش به حال جام لبریز از شراب

خوش به حال آفــتـاب

ای دل من گرچه در این روزگار

جامه ی رنگین نمی پوشی به کام

باده ی رنگین نمی نوشی ز جام

نقل و سبزه در میان سفره نیست

جامت از آن می که می باید تهی ست

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم

ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گر نکوبی شیشه ی غم را به سنگ

هفت رنگش میشود هفتاد رنگ

پیشاپیش عید باستانی نوروز بر همه شما آریایی ها مبارک.

امیدوارم توی سال جدید به همه آرزوهای قشنگتون برسید.

چهارشنبه ‌سوری نام جشنی است که تغییر یافته مراسم باستانی پنج روز آخر سال به نام پنجه دزدیده یا اندرگاه است. این جشن برگرفته از آیین زرتشتی است که ایرانیان از ۱۷۰۰ سال پیش از میلاد تاکنون در پنج روز آخر هر سال، آن را با برافروختن آتش و جشن و شادی در کنار آن برگزار می‌کنند.

در گاه‌ شماری زرتشتی یک سال شامل ۳۶۵ روز یا ۱۲ ماه است که هر کدام دقیقاً ۳۰ روز بوده و ۵ روز انتهایی سال جدا از ماه‌ها به‌ حساب می‌آمده و «پنجه» نامیده ‌می ‌شود که البته در هر ۴ سال یک بار ۶ روز می‌شود. در این گاه‌ شمار روزی به عنوان چهارشنبه و به طور کلی ۷ روز هفته وجود ندارد بلکه ۳۰ روز ماه و ۵ روز انتهای سال هر کدام با نام خاصی نام‌ گذاری می‌شود. ایرانیان قبل حمله تازیان این ۵ روز آخر سال را با روشن کردن آتش جشن می‌ گرفتند و بر این اعتقاد بودند که در این ۵ روز ارواح درگذشتگان به زمین سفر می‌ کنند و با همراه خانواده‌ هایشان و برای آنها برکت، دوستی و پاکی در سال آینده طلب خواهند کرد ولی بعد از حمله تازیان به دلیل مخالفت‌های آن روزگار در برپایی این مراسم ایرانیان روز چهارشنبه را که نزد اعراب نحس بوده را انتخاب کردند و آتش افروزی در این روز را با نحسی آن روز توجیه کردند.

در شاهنامه فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان دهنده کهن بودن این جشن است. مراسم سنتی مربوط به این جشن ملی، از دیرباز در فرهنگ سنتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده‌است.

واژه «چهارشنبه‌سوری» از دو واژه چهارشنبه که نام یکی از روزهای هفته‌ است و سوری که به معنی سرخ است ساخته شده‌ است. آتش بزرگی تا صبح زود و برآمدن خورشید روشن نگه داشته می‌شود که این آتش معمولا در بعد از ظهر زمانی که مردم آتش روشن می‌کنند و از آن می‌پرند آغاز می‌شود و در زمان پریدن می‌خوانند: « زردی من از تو، سرخی تو از من» در واقع این جمله نشانگر یک تطهیر و پاک‌سازی مذهبی است که واژه «سوری» به معنی «سرخ» به آن اشاره دارد. به بیان دیگر شما خواهان آن هستید که آتش تمام رنگ پریدیگی و زردی، بیماری و مشکلات شما را بگیرد و بجای آن سرخی و گرمی و نیرو به شما بدهد. چهارشنبه ‌سوری جشنی نیست که وابسته به دین افراد باشد و در میان پارسیان ، یهودی و مسلمان‏، ارمنی‏ها، ترک ها، کردها و زرتشتی‏ها رواج دارد.  در حقیقت این جشن و نقش بارز آتش در آن به علت احترام گذاشتن به دین زرتشتی است.

  امروزه در شهرهای سراسر جهان که جمعیت ایرانیان در آن‌ها زیاد است، آتش ‌بازی و انفجار ترقه‌ها و فشفشه‌ها نیز متداول است، در سال‌های اخیر، رسانه‌های ایران توجه بیشتری به خطرات احتمالی ناشی از این مواد نشان می‌دهند،

البته مراسمی که امروزه برپا می‌شود به طوری کلی متفاوت با آن روزگار است چون از نظر زرتشتیان آتش نماد مقدسی است و پریدن از روی آن به نوعی بی‌احترامی به آن نماد تلقی می‌شود. جشن آتش در واقع پیش درآمد جشن نوروز است که نوید دهنده رسیدن بهار و تازه شدن طبیعت است.

كوك كن ساعتِ خویش !
اعتباری به خروسِ سحری، نیست دگر
دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است

كوك كن ساعتِ خویش !
كه مـؤذّن، شبِ پیـش
دسته گل داده به آب
و در آغوش سحر رفته به خواب

كوك كن ساعتِ خویش !
شاطری نیست در این شهرِ بزرگ
كه سحر برخیزد
شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین
دیر برمی خیزند

كوك كن ساعتِ خویش !
كه سحرگاه كسی
بقچه در زیر بغل،
راهیِ حمّامی نیست
كه تو از لِخ لِخِ دمپایی و تك سرفه ی او برخیزی

كوك كن ساعتِ خویش !
رفتگر مُرده و این كوچه دگر
خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است

كوك كن ساعتِ خویش !
ماكیان ها همه مستِ خوابند
شهر هم . . .
خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند

كوك كن ساعتِ خویش !
كه در این شهر، دگر مستی نیست
كه تو وقتِ سحر، آنگاه كه از میكده برمی گردد
از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی

كوك كن ساعتِ خویش !
اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر
و در این شهر سحرخیزی نیست

كيوان هاشمي

سلام به همه عزیزان خودم. امیدوارم این روزهای آخر سال رو هم به خوشی بگذروندید.

تا چند وقت پیش وقتی که به وب دوستان گلم سر میزدم و نظر میدادم میدیدم که نظرات به شکل مستقیم ثبت نمیشه و باید مدیر وب اونا رو تایید کنه. راستش یه کم ناراحت میشدم که یه جورایی نظرات فیلتر میشه. اما چند وقتی میشه که خودم دارم این کارو می کنم. خواستم یه توضیح بدم که چرا اینجوری شده.

راستش مدتیه که کسانی پیدا شدند که جز اراجیف بافتن و توهین کردن کاری بلند نیستند و وقتی حوصله اشون سر میره سری به وب من میزنن و نظرات گهرباری بیان می کنند. در همه موارد هم نظر دارن هم دین هم سیاست هم شرایط شازند و نماینده شازند و ... . برای اینکه این اراجیف باعث سوتفاهم نشه مدتیه که نظرات وب شازند پس از تایید نمایش داده میشه.

آزادی بیان حق همه ماست اما توهین کردن نه

برای همین از همه دوستان عزیز معذرت خواهی می کنم.

سلام به همه عزیزان خودم . امیدوارم هرجا که هستین خوب و خوش و خنده به لب باشید.

 قرار بود با یه مطلب تاپ برگردم ولی متاسفانه هنوز آماده نشده. برای همین با این مطلب در خدمت شما هستم.

شازند در گذشته های دور محل سکونت ارامنه بوده و الان هم چندتا قبرستان توی شازند وجود داره. یکی که معروف به تپه سنگیه بیشتر شناخته شده و یکی دیگه هم که توی محله کلاوه هستش. امروز فرصت شد و چند تا عکس از این سنگ ها گرفتم. طرح و نقشه ای که روی این سنگ ها کنده کاری و حجاری شده برای خود من خیلی جالب بود. به تاریخ تولد و فوت افراد هم روی سنگ ها دقت کنید.  

عکس 1

عکس 2

عکس 3

عکس 4

عکس 5

عکس 6

عکس 7

عکس 8

عکس 9

عکس 10

 لینک مطلب قدیمی سایت در مورد ارامنه