باز باران ،
با ترانه ،
با گهر های فراوان
می خورد بر بام خانه .
من به پشت شیشه تنها
ایستاده
در گذرها ،
رودها راه اوفتاده .
شاد و خرم
یک دو سه گنجشک پر گو ،
باز هر دم
می پرند ، این سو و آن سو
می خورد بر شیشه و در
مشت و سیلی ،
آسمان امروز دیگر
نیست نیلی .
یادم آرد روز باران :
گردش یک روز دیرین ؛
خوب و شیرین
توی جنگل های گیلان .
کودکی ده ساله بودم
شاد و خرم
نرم و نازک
چست و چابک
از پرنده ،
از خزنده ،
از چرنده ،
بود جنگل گرم و زنده .
آسمان آبی ، چو دریا
یک دو ابر ، اینجا و آنجا
چون دل من ،
روز روشن .
بوی جنگل ،
تازه و تر
همچو می مستی دهنده .
بر درختان میزدی پر ،
هر کجا زیبا پرنده .
برکه ها آرام و آبی ؛
برگ و گل هر جا نمایان ،
چتر نیلوفر درخشان ؛
آفتابی .
سنگ ها از آب جسته ،
از خزه پوشیده تن را ؛
بس وزغ آنجا نشسته ،
دم به دم در شور و غوغا .
رودخانه ،
با دو صد زیبا ترانه ؛
زیر پاهای درختان
چرخ میزد، چرخ میزد ، همچو مستان .
چشمه ها چون شیشه های آفتابی ،
نرم و خوش در جوش و لرزه ؛
توی آنها سنگ ریزه ،
سرخ و سبز و زرد و آبی .
با دو پای کودکانه
می دویدم همچو آهو ،
می پریدم از لب جو ،
دور میگشتم ز خانه .
می کشانیدم به پایین ،
شاخه های بید مشکی
دست من می گشت رنگین ،
از تمشک سرخ و مشکی .
می شندیم از پرنده ،
داستانهای نهانی ،
از لب باد وزنده ،
رازهای زندگانی
هر چه می دیدم در آنجا
بود دلکش ، بود زیبا ؛
شاد بودم
می سرودم
“ روز ، ای روز دلارا !
داده ات خورشید رخشان
این چنین رخسار زیبا ؛
ورنه بودی زشت و بیجان .
این درختان ،
با همه سبزی و خوبی
گو چه می بودند جز پاهای چوبی
گر نبودی مهر رخشان ؟
روز ، ای روز دلارا !
گر دلارایی ست، از خورشید باشد .
ای درخت سبز و زیبا !
هر چه زیبایی ست از خورشید باشد .”
اندک اندک ، رفته رفته ، ابر ها گشتند چیره .
آسمان گردید تیره ،
بسته شد رخساره ی خورشید رخشان
ریخت باران ، ریخت باران .
جنگل از باد گریزان
چرخ ها می زد چو دریا
دانه ها ی ( گرد) باران
پهن میگشتند هر جا .
برق چون شمشیر بران
پاره میکرد ابر ها را
تندر دیوانه غران
مشت میزد ابر ها را .
روی برکه مرغ آبی ،
از میانه، از کرانه ،
با شتابی چرخ میزد بی شماره .
گیسوی سیمین مه را
شانه میزد دست باران
باد ها، با فوت ، خوانا
می نمودندش پریشان .
سبزه در زیر درختان
رفته رفته گشت دریا
توی این دریای جوشان
جنگل وارونه پیدا .
بس دلارا بود جنگل ،
به، چه زیبا بود جنگل !
بس فسانه، بس ترانه ،
بس ترانه، بس فسانه .
بس گوارا بود باران
به، چه زیبا بود باران !
می شنیدم اندر این گوهر فشانی
رازهای جاودانی، پند های آسمانی ؛
“ بشنو از من ، کودک من
پیش چشم مرد فردا ،
زندگانی – خواه تیره ، خواه روشن -
هست زیبا ، هست زیبا ، هست زیبا .”
* مجد الدین میرفخرایی * متخلص به گلچین گیلانی
پی نوشت :
به یاد روزهای شیرین مدرسه
متن شعر به صورت کامل در کتاب مدرسه چاپ نشده است
|
