گمان می کردم عشق همان میعادگاهی است که سالها برای رسیدن به آن کوشیده ام ...

به شوق اینکه در این میعاد گاه به موعود خود ...

به آنچه از ازل به من وعده داده اند برسم ...

گمان می کردم عشق همان است که مرا از تنهایی می رهاند ...

و همان شاه کلیدی است که تمام بسته ها را می گشاید ...

اما ...

چه خیالی! ...

آیا این من بودم که عشق را منجی خودم می دانستم ...

اینک دریافتم که عشق تمام بسته ها را می گشاید ...

اما خود بسته ای است که گشایش آن تنها با نیست شدن من میسر است ...

دریافتم عشق ...

نه تنها از تنهایی نمی رهاند بلکه خود اوج تنهایی است ...

چرا که عشق زائیده تنهایی است و تنهایی زائیده عشق ...!!

من مي ترسم !

من از طوفان نمی‌ترسم

من از آن غم

که می‌بارد چو باران

بر دل عاشق

می‌ ترسم

من از آن لحظه می ‌ترسم

که عشق رنگ هوس گیرد

و دل

غرق گنه گردد

من از آن لحظه می ‌ترسم

که تنها فرصت عاشق شدن را

که خدا بر قلب ارزانی داشت

تبه گردد

من از باران حسرت

بر دو چشم قلب عاشق

می‌ترسم

من از باران غم بر قلب پر درد شقایق‌ها

می‌ترسم

تقدیم به تویی که همیشه بهترین بودی

پاک و ساده

صاف و صادق

عشقبازی به همین آسانی است....          

که گلی با چشمی

بلبلی با گوشی

رنگ زیبای خزانی با روحی

نیش زنبور عسل با نوشی

کار همواره باران با دشت

برف با قله کوه

رود با ریشه بید

باد با شاخه وبرگ

ابرعابر با ماه

چشمه ای با آهو , برکه ای با مهتاب

و نسیمی با زلف

دو کبوتر با هم

و شب و روز و طبیعت با ما

عشقبازی به همین آسانی است ...

شاعری با کلماتی شیرین

دست آرام و نوازش بخش برروی سری

پرسشی از اشکی

و چراغ شب یلدای کسی با شمع

و دل آرام تسلا

و مسیحای کسی با جمعی

عشقبازی به همین آسانی است ...          

که دلی را بخری

بفروشی مهری

شادمانی را حراج کنی

رنج ها را تخفیف دهی

مهربانی را ارزانی عالم بکنی

و بپیچی همه را لای حریر احساس

گره عشق به آنها بزنی

مشتری هایت را با خود ببری با لبخند

عشقبازی به همین آسانی است ....

هرکه با پیش سلامی در اول صبح

هرکه با پوزش و پیغا می با رهگذری

هرکه با خواندن شعری کوتاه با لحنی خوش

تک خنده بر چهره در لحظه کار

عرضه سالم کالای رزان به همه

لقمه نان گوارائی از راه حلال

و خداحافظی شادی در آخر روز

و نگهداری یک خاطر خوش تا فردا

و رکوعی و سجودی با نیت شکر

عشقبازی به همین آسانی است

« زبان اشک »

كاش او مي آمد و مي ديد اين هنگامه را

اشك هاي مرد و زن در اين شكايت نامه را

كاشكي هرگز نمي ديديم ما

هدم و تخريب بنا و دست و پا

راستي  داری خبر از انفجاري صنعتي

انفجاري صنعتي با ساز و برگي سنتي ؟

خيل خوبان را خبر داري چه شد ؟

عامل مرگ آفرين داني که شد ؟

جمع مشتاقان كار و زندگي

سخت تر ز آهن به كار و بندگي

فارغ از كمبودها و بودها

گرم رو ، جاري مثال رودها

پيشرو ، سوزنده ، دريا دل همه

صابر و طاهر ، مصفا دل همه

سر خوش از كار و تلاش زندگي

شاد و مشعوف از همين سازندگي

عاطل و باطل بدن، بيهودگي

دور بود از آن جوانان بهي

كركس شوم قضا ناگه رسيد

چنگ خود بر چهر آن مردان كشيد

از قدر كاری نمي آمد ز دست

دست بر سر زد و در جا نشست

هم زمين ، هم آسمان آتش گرفت

سبقت از صد تير و صد تركش گرفت

هر جوان در جاي خود خشكيد و مرد

چون گلي پژمرد ، نه ، در خود فسرد*

موج آتش با يلان داني چه كرد ؟

همچنان كاري كه با پروانه كرد

پر شد آن صحرا پر از پروانگان

بي سر و تن ، بال و پرها دادگان

لخته لخته ، استخوان تفتيده ، هان

بي پناه افتاده خامش ، بي امان

بعد از آن غوغا قيامت شد به پا

مي رسيد اين ضجه ها نزد خدا

مرد و زن ، پير و جوان سوگوار

مي زدند بر سر به سينه اشكبار

زان ميان فرياد مي كرد مادري

آنطرف تر ضجه مي زد همسري

گوشه اي ديگر نشسته دختري

اختري ، نازكتر از ياس و پري

كاي خداوند زمين و آسمان

اي پناه بي پناهان جهان

هر چه گويي قيمتي دارد گمان

جان ما را هست قيمت ! رايگان !

در دياري كاينچنين ها مي شود

جان آدم وه چه دروا* مي رود

اي بزرگان وطن كاري كنيد

فكر درمان بهر بيماري كنيد

دردها عريان و درمانگر كم است

زخم ها عنوان ، كمي از مرهم است

آنچه هرگز مي نيايد در بيان

ارزش جان باشد اي دانا بدان

گر شود كم ، حرص و آز دنيوي

جان فشاني در ره هر آدمي

مي شود دنيا گلستان سر به سر

شان انسان برتر آيد از گهر

اي خداوند كريم عيب پوش !

عيب را پوشيده اي زين در مكوش

گرد جهل از چهر كشور پاك دار

جز سلامت بر حريم ما مبار

فسرد : یخ زد

دروا : سرگردان - معلق

۸۷/۳/۷  هرمز احمدی  « پروا »

یک سال گذشت  !!!!!

یک سال گذشت ؟؟؟؟؟

شعری که خوندید از شعر های چاپ نشده و قابل تامل و تعمق شاعر

 حساس و مسئولیت شناس و مردمیست که ما رو به یک سال پیش برد

 تا به راحتی از کنار چنین فجایعی در منطقه نگذریم . به امید روزی

 که همه کارگاه ها و کارخانجات ما استاندارد احداث بشند . از طرفی یاد این شعر افتادم که :

بود شاعری این زمان ارجمند

که از درد مردم بگوید سخن

بشنو ز من این نکته مزن نیش به شازند

یاری کنش ای خویش مزن نیش به شازند

شهری که به هر جا بنهی پا نظر پاک ببینی

دیری است چنین بوده بیندیش به شازند

ایمن چو بخواهی شدن از دست فلاکت

اینجا وطن توست برو پیش به شازند

کاه و گل هر لکه دیوار ترک خورده و بودار

یاد آور صد خاطره باشد ز پس و پیش به شازند

زان مصطبه* خاکی و آن تعزیه مسجد جامع

وان مردم همراه و صفا کیش به شازند

یادآور از آن کوچه ی باریک و مصفای پر از ریگ

وان حوضچه ی کوچک پر سبزه ی آبیش به شازند

کم غصه خود خور دمکی نیز به شازند

اندیشه بکن بیش به از پیش به شازند

تا هست تو را مانده ی آن چشمه ی پر جوش

بشتاب و بگیر از کف سا قیش به شازند

بینی اگر این خطه فریبا و بهشت است

دلدار بسی دارد و درویش به شازند

فرصت شمر از فاصله ها کم کن و کم کن

تا نیست شود شخص بد اندیش به شازند

گر خیره سری کرد یکی بی کس و کاری

از دست مشو چهره مکن ریش* به شازند

« پروا » نکنم زین همه گفتار پر از درد

مانده ست یکی شاعر بی خویش به شازند

 * مصطبه : سکو

 * ریش : زخم

شعرفوق از جمله اشعار چاپ نشده ی  آقای هرمز احمدی ( پروا ) است.  که به قول خود  شاعرنیازمند چکش کاری است زیرا اشعار اخیر ایشان عمدتا بالبداهه می باشند و  لابد محتاج ویرایش و تجدید نظر...

امیدوارم که خوشتون اومده باشه.

 عكسي از طبيعت بهار شازند

عكسي از چشمه بلاغ

عكسي ديدني از شكوفه هاي بهاري

نگاه کن به عقربه ها که چه تیک تاک می کنند

و لحظه های عمر را دزدکی  خاک می کنند

نام تو را از دل من نام مرا از دل تو

در ذهن صاف خاطره آرام پاک می کنند

قبل از آنکه عقربه ها عمر مرا پایان دهد

حسرت یک نگاه تو مرا هلاک می کنند

                                                                                                                      علی کولیوند زاده

درد تنهايي خود را به كه بگويم

به كه بگويم كه در اين جامعه خالي از عشق

همه در تاب و خروشند

همه چون سرو به بالا نگرند

و به فغان از غم هستي

كه تواند كه مرا ياد كند

و صداي نفسم را ببرد تا كه رسد بر دل ياران

من كه خواهم ولي افسوس كه نتوانم

از اينجا بروم

چون كه بر دست و به پايم

بتنيدند گلي از گل ريحان

من به سان گلي از باغ گل ياس بدم

كه ندانم چگونه به شكوفايي خود شاد شوم

كه تواند كه مرا شاد كند

و دل غم زده ام را

به سرود غم هستي بسرايد

آه ...

آخ كه خيلي تنهام

آخ كه خيلي دلم پره

يه مدتي نيستم . مواظب خودتون باشين.

دلم را فروختم

به مست ِ دوره گرد کوچه های تنهایی

به آواره وغریب سرزمین بی سرانجامی

دلم را فروختم

به قیمت بی خوابیهای شبانه بغضهای روزانه

به قیمت جان کندن

در خود شکستن

بی صدا گریستن

دلم رافروختم تمام شد . . .

دیگر هیچ ندارم

به جای آن سنگی گذاشته ام

بسان سنگ گوری سرد و سخت

واینک هر روز

پشت پنجره عاشقی می ایستم

به کوچه دل دادگی چشم می دوزم

و او را می بینم

که با کوله باری بردوش از آن می گذرد

بی آنکه دل مرا به همراه داشته باشد

می گریم

به حال دلم می گریم

مي شود عبور كرد بر شيشه اي و سايه اي شد.

عكسِ عكس ديد٬

ديگري شد .

سايه اي بود ...

شيشه اي شد ...

... مي شود .

اين جا كه ايستاده ام انگار دنياي اطراف سفيد است و سياه . از اين نگاه ٬ در انسان ها و موقعيت هايشان و آن چه از خود باقي مي گذارند اتفاقي ديگر افتاده است . تصوير نگاتيو انگار اصلي است كه در نگاه به هر عكس مي شود به خاطر آوردش . نگاتيوي كه قبل از هرگونه عمليات شيميايي ٬ اصلي است از همان لحظه اي كه ثبتش كرده ايم .

انسان را و دنيا را همان اصل ساده اوليه اش باز ديدم براي از همه آن تغييرات و تحولات كه شكل همه مان را و دنيايمان را شكل ديگري كرده است .

اين جا در نگاهم سايه هايي ٬ سايه به سايه بر هم افتاده اند و بر من .

بر شفافيت شيشه وار اصل اصل دنيايم با همه آن چه در آن است نقشي بسته اند و سايه هايي در پس ذهن ثبت كننده ام باقي مانده اند كه انگار همه آن اصلِ اصل ساده و شفاف ٬ سايه اي بيش نبوده است .

زهرا امير ابراهيمي

دلم را برایت پاک کردم کنار گذاشتم

برات همه گلها را چیده ام توی گلدان روی میز است ...

تمام لحظات خیس زیر باران را

و تمام روزهای آقتابی با تو بودن را فهرست کردم

می خواهم ببینمت باری دیگر

نشانت دهم تمام خاطراتمان را

ساعتی از انتظارم می گذرد ...

سالها بعد :

دلم برایت تنگ شده ...

پرستو های مهاجر هم این را فهمیده اند

که باران این روزها بی دلیل نمی بارد

و آسمان تنها دلیل سرخ بودنش تنهاییش است ...

اهورامزدا ،

با شهرياري و مهر خود ،

به كسي كه رفتار و گفتارش ،

در پرتو انديشه نيك و بهترين منشها ،

بر پايه راستي باشد ،

رسايي و جاودانگي بخشد.

*                 *                 *

كسي كه در پرتو پاكترين انديشه ها ،

راه بهترين را مي پويد ،

و زبانش گوياي انديشه نيك است ،

و دست هايش

به كارهاي پارسايي گشوده است ،

تنها يك انديشه دارد :

اهورامزدا ، آفريننده و پروردگار و سر چشمه

راستي است.

*                 *                 *

اي مزدا ،

براستي ، توآفريدگار انديشه نيك هستي ،

و هنگامي كه مردمان با انديشه نيك ،

هم پرسي كردند ،

تو براي آنان ،

اين زمين و جهان شاديبخش را بيافريدي ،

و براي آبادي و رهبري آن ،

پارسايي را برنهادي.

*                 *                 *

اي مزدا ،

دُرونداني كه

از انديشه نيك روي برتابند ،

رنج كشند و آزار ببينند.

و راستان كه چنين نكنند ، چنين نبينند.

راست كردار ، اگر هم كم نوا باشد ،

بي ارج است.

*                 *                 *

اي اهورامزدا ،

تو در پرتو انديشه پاك ،

راست كرداران را ،

به بهترين بخششها نويد داده اي.

اما دُروند ،

از مهر تو بهره اي بر نمي دارد.

زيرا دُروند را ،

انديشه و كردار زشت و نادرست است.

 *                *                 *

اي اهورامزدا ،

در پرتو انديشه پاك ،

و با فروغ تو ،

سرنوشت دو گروه نيكان و بدان ،

روشن خواهد شد ،

و با افزايش و گسترش راستي و پارسايي ،

بسياري از جويندگان ،

راه تو را برخواهند گزيد.

امشب دلم ميخواهد 

 به كسي بگويم'' دوستت دارم.''

 تو نهراس و آنكس باش.

 بگذار با هر آنچه در توان دارم

 همين امشب به تو ثابت كنم كه دوستت دارم.

 بگذار برايت نقش آن دلباخته اي را بازي كنم كه

 لحظه اي دور از محبوب خويش زندگي را نميتواند.

 بگذار همچون معشوقي كه براي وصال معشوقش

 جان ميدهد برايت جان دهم.

 بگذار همين امشب پيش پايت زانو بزنم

 و تو را ستايش كنم.

 بگذار در تاريكي به تو لبخند بزنم.

 نگذار زمان از دستم برود

 و تو را درنيابم.

 ميخواهم بينديشي كه همين امشب

 غير از من كسي ديوانه تو نيست

 هرچند كه جاهلانه فكري باشد.

 كمي بيشتر با من

 و همين امشب بگذار خيال كنم

 كه جز تو كسي نيست.

 همين يك امشب را بگذار نقش بازي كنم.

 نقش حقيقت را.

 همان كه دور از تو بارها روبه روي آينه تمرين كرده ام.

 اي آخرين !

 آينه ام اينبار تو باش.

باغ خاطرات

ق‍ِرارُ و آروم ندارِم بسكه دِلِم تنگ اُمَده

دردسرِ شرنشيني مثال خرچنگ اُمَدَه

دِلِم ماخا حرف بَزِنِم حرف از سر درد بَزِنِم

حرف روزايي كه آقام سفر مِكِرد به شهري دير

شهر تو قصّاي نَنَه پير

شهر شلوغ آدِما

شهر فرنگ ، اِز هَمَه زنگ

يادش بخير وختي ننم ، با تَشَرو صِد كَلَك

چرك و چغال دسّام با كمك خالَه مَلَك پاك مِكِرد

اَگَه دِلِم سقز ماخاس ، جاتُن خالي

با دَگَنگ يوردِ مِن صاف مِكِرد

صُب كه مِشُد كيچِه و پس كيچه هاليمُن نبيدا

گرت و ديد و لاسُّ و ليَه ناليِ كُشتيمُن بيدا

اِز دَم صُب تا پسين و تنگ غروب

جايي نَبيد كه ما سري نَرفتَه بايم

دورو نگوم ، صب نبيد ، غروب نبيد ، خلوتي و سكوت نبيد

غبار نبيد ، نفت نبيد ، ايدز نبيد ، خينبه و غصه نبيد

والله نبيد ، بالله نبيد ، به صد كلام الله نبيد

قِرار و آرُم ندارم بسكه دِلِم تنگ اُومَدَه

دردسر شرنشيني مثال خرچنگ اُومَدَه

*            *            *

مردم شازند قديما روي ماه همديَنِه مِپاييدِن

به خاطر يِ مِيمُني يِي كيله كشك دَهَ دَفَه مِسّاييدن

گرم بيدِن ، نرم بيدن ، مثل تمام خوزيا عاشق و خونگرم بيدن

حجب و حيا معني مِداد

عهد و وفا معني مِداد

نور به تو چشماشون بيدا

شور به تو قلباشون بيدا

چشما يِي جوري ديَه بيد

عشقا بي عيب و شيلَه بيد

رو سكوا تنگِ غروب

همسايه ها بَزِن و بَكوب

شادي كُنان ، شكوه كُنان

غَليُان و دايره زَنُان

يِ چنتاشون ديكبيلَه دَس

يِ چنتاشون زانو به دس

به انتظار مرداشون

تا شي بيارَن بَرَشون

روز به شِو مِدُختِن

راس و دورو مِگفتِن

عقده ز دل وا كِه مِشُد

به راحتي مُخُفتِن

غصَه و غم جايي نداشت

سكتَه تو خِو رايي نداشت

  هرمز احمدي (پروا)

شعر بالا دو قسمت اول شعر باغ خاطرات از آقاي هرمز احمدي متخلص به پروا شاعر تواناي شازند به زبان و لهجه شازندي است. باغ خاطرات شعر طولاني و بسيار زيبايه كه در مطالب بعدي قسمت هاي ديگه اش رو مي زارم. با خوندن اين شعر ميشه با حال و هواي شازند آشنا شد حتي اگه كسي پاشم توي شازند نذاشته باشه.

تكيه كلام ها و اصطلاحات رايج شازند و روستاهاي اطراف رو در يك فايل Pdf جمع آوري كردم و لينكش رو اينجا قرار دادم كه علاقه مندان بتونن استفاده كنن و با شازند بيشتر آشنا بشن. البته بسياري از اين كلمات ديگه استفاده نمي شه ولي در روستاها بازم كاربرد داره. اميدوارم كه خوشتون بياد.

 فایل اصطلاحات و کلمات رایج در گویش شازند

 عکس ماهواره ای نمای کلی منطقه اراک و شازند

شطرنج

اين پياده مي شود، آن وزير مي شود

صفحه  چيده مي شود دار و گير مي شود

اين يكي فداي شاه، آن يكي فداي رخ

در پيادگان چه زود مرگ و مير مي شود

فيل كجروي نمود، اين سرشت فيل هاست

كجروي در اين مقام دلپذير مي شود

اسب خيز مي زند، جست و خيز كار اوست

جست و خيز اگر نكرد، دستگير مي شود

آن پياده ضعيف راست راست مي رود

كج اگر كه مي خورد ، ناگزير مي شود

هركه ناگزير شد، نان كج بر او حلال

اين پياده قانع است، زود سير مي شود

آن وزير مي كشد، آن وزير مي خورد

خورد و برد او چه زود چشمگير مي شود

ناگهان كنار شاه خانه بند مي شود

زير پاي فيل پهن، چون خمير مي شود

آن پياده ضعيف عاقبت رسيده است

هرچه خواست مي شود، گرچه دير مي شود

اين پياده، آن وزير ... انتهاي بازي است

اين وزير مي شود، آن به زير مي شود

محمد كاظم كاظمي

راستش خيلي با اين شعر حال كردم. هرچند خودم شطرنج رو دوست ندارم ولي از حق نبايد گذشت شعر خيلي زيباست. هيچ وقت به فكرم نمي رسيد كه بشه از بازي شطرنج همچين شعر قشنگي درآورد.

اميدوارم كه خوشتون اومده باشه.

زندگی به من آموخت که چگونه گريه کنم

شمع زندان

با تشكر از همه عزيزاني كه از وبلاگ ديدن مي كنند. راستش مديريت وبلاگ فقط و فقط با كمك شما امكان پذير ميشه. كمك شما هم نوشتن نظراتتون در مورد وبلاگ هستش. پس از همه شما از همه شما عزيزاني كه به اين وبلاگ سر مي زنن خواهش مي كنم كه نظراتتون رو حتما بنويسين. بازم ممنون.

عميق ترين درد در زندگی مردن نيست ،
بلکه نداشتن کسی است که البفای دوست داشتن را برايت تکرار کند،
و تو از او رسم محبت بياموزی .
عميق ترين درد در زندگی مردن نيست ،
بلکه گذاشتن سدی در برابر روديست که از چشمانت جاريست.
عميق ترين درد در زندگی مردن نيست ،
بلکه پنهان کردن قلبی ست که به اسفناک ترين حالت شکسته شده .
عميق ترين درد در زندگی مردن نيست ،
بلکه نداشتن شانه های محکمی ست که بتوانی به آن تکيه کنی ،
و از غم زندگی برايش اشک بريزی .
عميق ترين درد در زندگی مردن نيست ،
بلکه ناتمام ماندن قشنگترين داستان زندگی ست ،
که مجبوري آخرش را با جدائی به سرانجام رساني .
عميق ترين درد در زندگی مردن نيست ،
بلکه نداشتن يک همراه واقعيست که در سخت ترين شرايط همدم تو باشد .
عميق ترين درد در زندگی مردن نيست ،
بلکه به دست فراموشی سپردن قشنگ ترين احساس زندگی ست .
عميق ترين درد در زندگی مردن نيست ،
بلکه يخ بستن وجود آدمها و بستن چشمهاست !!!

اينم يه شعر ديگه كه اميدوارم خوشتون بياد

دل انگيز و شکر ريز است شازند

بسان قصر پرويز است، شازند

ز شيريني بسي فرهاد دارد

زبان تيشه اش تيز است، شازند

ادب پرور، صفا گستر، غزل خوان

تو گوئي شهر تبريز است، شازند

تمام دشت هايش سبز و خرم

زمينش سخت زر خيز است، شازند

ز فيض باغ و رنج باغبانش

گلابش شادي انگيز است، شازند

ز چشم چشمه ها و رودهايش

نشاط و عشق لبريز است، شازند

دلش پاک و بزرگ و مهربان است

اگرچه کوچک و ريز است، شازند

زده آتش به جانش ديو صنعت

رخش چون برگ پاييز است، شازند

توانم نيست وصف کوه هايش

گمانم ملک پرويز است، شازند

زبان پارسی مردمانش

دل انگيز و شکر ريز است شازند

زجان و دل مديحش مي نمايم

که جان را حزر و تعويذ است،شازند

بخواهم از براي مردمانش

سلامت را که ناچيز است، شازند

غمش را با صفايش مي پسندم

چه تب ريز و صفا خيز است، شازند

نواي روحبخش بلبلانش

تو گويي خاطر انگيز است، شازند

ز خون سرخ آن دردي کشانش

زمينش لاله آويز است، شازند

چیزی به جا نماند

                حتا

که نفرینی

بدرقه ی راه ام کند.

با اذان بی هنگام پدر

به جهان آمدم

در دستان ماما چه پلیدک

که قضا را

        وضو ساخته بود.

هوا را مصرف کردم

اقیانوس را مصرف کردم

سیاره را مصرف کردم

خدا را مصرف کردم

و لعنت شدن را ، بر جای ،

چیزی به جای بنماندم.  

احمد شاملو (4 آبان 1371)

بوسه های تو

گنجشککان پر گوی باغ اند

و پستان های ات کندوی کوهستان هاست

و تن ات

رازی ست جاودانه

که در خلوتی عظیم

با من اش در میان می گذارند.

تن تو آهنگی ست

و تن من کلمه یی که در آن می نشیند

تا نغمه یی در وجود آید :

سروی که تداوم را می تپد.

در نگاه ات همه مهربانی هاست :

قاصدی که زندگی را خبر می دهد.

و در سکوت ات همه صداها :

فریادی که بودن را تجربه می کند

احمد شاملو (31 اردیبهشت 1342)

دخترک خنده کنان گفت که « چیست

راز این حلقه زر

راز این حلقه که انگشت مرا

این چنین تنگ گرفته ست به بر

راز این حلقه که در چهره او

این همه تابش و رخشندگی است»

مرد حیران شد و گفت :

«حلقه خوش بختی ست، حلقه زندگی است»

همه گفتند : « مبارک باشد »

دخترک گفت :« دریغا که مرا

باز در معنی آن شک باشد »

سال ها رفت و شبی

زنی افسرده نظر کرد بر آن حلقه زر

دید در نقش فروزنده او

روزهایی که به امید وفای شوهر

به هدر رفته ، هدر

زن پریشان شد و نالید که « وای

وای، این حلقه که در چهره او

باز هم تابش و رخشندگی است

حلقه بردگی و بندگی است »

فروغ (تهران – بهار 1334 )

چه گريزيست زه من ؟

این شعر رو می خوام تقدیم کنم به کسی که خیلی بهش مدیونم. مسیر زندگی منو تغییر داد. از یکنواختی و کسالت. خیلی بهش بدهکارم و زمان هم اجازه نداد تا بخوام حق مطلب رو ادا کنم. البته با این مطلب فقط می خوام بگم که همیشه به یاد خوبیهاش هستم و هیچ وقت فراموشش نمی کنم. چون با این کار ساده نمیشه یه دنیا مهربونی رو جبران کرد.

امیدوارم هرجا که باشه همیشه و همیشه خوشحال و تندرست و خوشبخت باشه.

یک دنیا ممنونم ازت بهار. 

اینم لینک وبلاگ بهار خانوم

موج

تو در چشم من هم چو موجي

خروشنده و سركش و ناشكيبا

كه هر لحظه ات مي كشاند به سويي

نسيم هزار آرزوي فريبا

تو موجي

تو موجي و درياي حسرت مكانت

پريشان رنگين افق هاي فردا

نگاه مه آلوده ديدگانت

تو دائم به خود در ستيزي

تو هرگز نداري سكوني

تو دائم ز خود مي گريزي

او آن ابر آشفته نيلگوني

چه مي شد خدايا ...

چه مي شد اگر ساحلي دور بودم ؟

شبي با دو بازوي بگشوده خود

تو را مي ربودم ... تو را مي ربودم.

کیستی که من

این گونه

به اعتماد

نام خود را

با تو می گویم

کلید خانه ام را

در دست ات می گذارم

نان شادی هایم را

با تو قسمت می کنم

به کنارت می نشینم و

بر زانوی تو

این چنین آرام

به خواب می روم ؟

کیستی که من

این گونه به جد

در دیار رویاهای خویش

با تو درنگ می کنم

احمد شاملو (29 اردیبهشت 1342)

فروشنده ماهی

دوستت دارم