« زبان اشک »

كاش او مي آمد و مي ديد اين هنگامه را

اشك هاي مرد و زن در اين شكايت نامه را

كاشكي هرگز نمي ديديم ما

هدم و تخريب بنا و دست و پا

راستي  داری خبر از انفجاري صنعتي

انفجاري صنعتي با ساز و برگي سنتي ؟

خيل خوبان را خبر داري چه شد ؟

عامل مرگ آفرين داني که شد ؟

جمع مشتاقان كار و زندگي

سخت تر ز آهن به كار و بندگي

فارغ از كمبودها و بودها

گرم رو ، جاري مثال رودها

پيشرو ، سوزنده ، دريا دل همه

صابر و طاهر ، مصفا دل همه

سر خوش از كار و تلاش زندگي

شاد و مشعوف از همين سازندگي

عاطل و باطل بدن، بيهودگي

دور بود از آن جوانان بهي

كركس شوم قضا ناگه رسيد

چنگ خود بر چهر آن مردان كشيد

از قدر كاری نمي آمد ز دست

دست بر سر زد و در جا نشست

هم زمين ، هم آسمان آتش گرفت

سبقت از صد تير و صد تركش گرفت

هر جوان در جاي خود خشكيد و مرد

چون گلي پژمرد ، نه ، در خود فسرد*

موج آتش با يلان داني چه كرد ؟

همچنان كاري كه با پروانه كرد

پر شد آن صحرا پر از پروانگان

بي سر و تن ، بال و پرها دادگان

لخته لخته ، استخوان تفتيده ، هان

بي پناه افتاده خامش ، بي امان

بعد از آن غوغا قيامت شد به پا

مي رسيد اين ضجه ها نزد خدا

مرد و زن ، پير و جوان سوگوار

مي زدند بر سر به سينه اشكبار

زان ميان فرياد مي كرد مادري

آنطرف تر ضجه مي زد همسري

گوشه اي ديگر نشسته دختري

اختري ، نازكتر از ياس و پري

كاي خداوند زمين و آسمان

اي پناه بي پناهان جهان

هر چه گويي قيمتي دارد گمان

جان ما را هست قيمت ! رايگان !

در دياري كاينچنين ها مي شود

جان آدم وه چه دروا* مي رود

اي بزرگان وطن كاري كنيد

فكر درمان بهر بيماري كنيد

دردها عريان و درمانگر كم است

زخم ها عنوان ، كمي از مرهم است

آنچه هرگز مي نيايد در بيان

ارزش جان باشد اي دانا بدان

گر شود كم ، حرص و آز دنيوي

جان فشاني در ره هر آدمي

مي شود دنيا گلستان سر به سر

شان انسان برتر آيد از گهر

اي خداوند كريم عيب پوش !

عيب را پوشيده اي زين در مكوش

گرد جهل از چهر كشور پاك دار

جز سلامت بر حريم ما مبار

فسرد : یخ زد

دروا : سرگردان - معلق

۸۷/۳/۷  هرمز احمدی  « پروا »

یک سال گذشت  !!!!!

یک سال گذشت ؟؟؟؟؟

شعری که خوندید از شعر های چاپ نشده و قابل تامل و تعمق شاعر

 حساس و مسئولیت شناس و مردمیست که ما رو به یک سال پیش برد

 تا به راحتی از کنار چنین فجایعی در منطقه نگذریم . به امید روزی

 که همه کارگاه ها و کارخانجات ما استاندارد احداث بشند . از طرفی یاد این شعر افتادم که :

بود شاعری این زمان ارجمند

که از درد مردم بگوید سخن